تنهایی ها عمیق اند

عمیق

مثل صورت مردگان.

حلزون ها چقدر تنهایند

به جز آشیانه یِ خود همراهی ندارند.

تنهایی ها عمیق اند، آشیانه یِ کوچکم!

و تو در خاموشی هایم می درخشی

در آتش و روشنی می درخشی

و من آن قدر دوستت دارم

که فراموش می کنم

زندگی

با بلعیدن زندگان است تنها که ادامه دارد.

شمس لنگرودی

برای ستایشِ تو

همین کلمات روزمره کافی است

همین که کجا میروی، دلتنگم.

برای ستایش تو

همین گل و سنگریزه کافی است

تا از تو بتی بسازم.

شمس لنگرودی

تو کجایی؟ در گسترهیِ بی مرزِ این جهان تو کجایی؟ من در دوردستترین جای جهان ایستاده ام: کنارِ تو. تو کجایی؟ در گستره ناپاک این جهان تو کجایی؟ من در پاک ترین مقامِ جهان ایستاده ام: بر سبزهشورِ این رود بزرگ که می سُراید برای تو... احمد شاملو

برایم دعا کن

چشمانِ تو گل آفتابگردانند

به هر کجا که نگاه کنی،

خدا آنجاست

هزارمین سیگارم را روشن می کنم

پس چرا سکته نمی کنم؟

نمی دانم...

حسین پناهی

میراثدار نگاه تو دل من است و این دل دوستت دارم را روزی از لبان تو خواهد چید آن روز تمام کوچه پر از دل من می شود و دل تو نیز بر شاخه درختان نارون نشسته دوستت دارم هایش را می شمرد و دل من کوچه را از بوسه پر می کند من و تو یعنی دلهایمان... جووانی بوکاچو

سالهاست
که از جزیره ی متروک
نامه ای را در بطری

روانه ی آبهای عالم کرده ام..

اگر کسی عاشق باشد
می تواند کلماتم را بخواند
به هر زبانی
در هر سرزمینی..

گاهی فکر می کنم
کسی می آید
و با همان شیشه

برایم شراب می آورد...

عمران صلاحی

می دانم همیشه دیر می رسی،

اما من هر روز درست سر وقت به انتظار آمدنت می نشینم!

آن پریشانی آمیخته با شوق رسیدنت را دوست دارم.

رمان: گاهی خودت باش، نازنین جهانگیری

کنار لب های تو ملکوت را به آغوشم دعوت کردم به اندامم سوگند به گیسوان بلندم به لب های خونینم به دستهایم سوگند وقتی تو را در آغوش کشیدم شیطان را فریب دادم شیطانی که مقابل عریانی ام سجده کرد و دیگر شیطان مقرب شد در این درگاه به آغوشم بیا این جا حریم امن یک هم آمیزی همیشگی ست می خواهم با صدای خودت بخوانی خودت را به آغوش من... جمانه حداد

انکار کنخیابانی را که هر روزقدم به قدمدلتنگی هایمان را به هم نزدیک تر می کردانکار کنعاشقانه هایی راکه روی لب هایمان به رقص می آمدانکار کنکافه ای قدیمی با فنجان هایی تلخ راکه شیرینی لب هایمان را دوست داشتانکار کنحتی انگشت هایت راوقتی که دلتنگی بین انگشت های مرا پر میکردانکار کنمن هم فکر می کنمکه اتفاقی سر از این شعر درآورده ای! یزدان تورانی